przez admin 190 dni temu

NA POCZĄTKU….

Narodziny Konfederacji

Wiele lat temu, ogromne statki transportowe z dysydentami i skazańcami z Ziemi na pokładzie, zostały zmuszone do awaryjnego lądowania na odległych planetach: Tarsonis, Morii oraz Umoi.

Odważni i zaradni terranie założyli na tych planetach kolonie, a z czasem zaczęli zasiedlać także inne światy. W największej i najbardziej zaawansowanej technologicznie kolonii, na Tarsonis, powstała potężna i autorytarna organizacja polityczna, nazwana Konfederacją Terran.

Przeciwko władzy Konfederacji wzniecono krwawą rewoltę – na jej czele stanął były poszukiwacz surowców Arcturus Mengsk, człowiek ambitny i charyzmatyczny.

Podczas gdy Mengsk wraz ze swoją organizacją, Synami Korhalu, próbował oswobodzić kolonistów spod jarzma tyranii, na horyzoncie zamajaczyło widmo o wiele większego niebezpieczeństwa…

Pierwsze spotkanie

Ludzkość po raz pierwszy dowiedziała się, że nie jest sama we wszechświecie, kiedy nad Chau Sarę – planetę kontrolowaną przez Konfederację – nadleciała flota pięknych protoskich statków i bez najmniejszego ostrzeżenia obróciła terrańskie miasta w zgliszcza.

Tymczasem na Mar Sarze, siostrzanej planecie Chau Sary, szeryf Jim Raynor odkrył ślady obecności kolejnej obcej rasy. Obcy przypuścili zmasowany atak i jedynie Synowie Korhalu potrafili stawić opór kosmicznym najeźdźcom, których od tego czasu zaczęto nazywać zergami.

Jim Raynor wraz z rebeliantami ewakuowali z Mar Sary tak wielu ludzi, jak to było możliwe. Jednak na niebie po raz kolejny pojawiła się tajemnicza flota protosów, ponownie spopielając powierzchnię całej planety. Raynor, rozczarowany poczynaniami Konfederacji, postanowił przyłączyć się do Synów Korhalu. Na Antidze Większej nawiązał współpracę z zastępczynią Mengska, Sarah Kerrigan, byłą członkinią elitarnego oddziału konfederackich skrytobójców. Arcturus uchronił ją przed rządowym programem warunkowania neuronalnego. Mimo trudnych początków Raynorowi i Kerrigan udało się stworzyć zgrany duet.

Tymczasem Mengsk wzniecił na Antidze Większej powszechne powstanie przeciwko Konfederacji. Przywódca rebelii zdecydował się wykorzystać nadajnik psioniczny – stworzone przez Konfederację urządzenie wabiące zergi – by zniszczyć oddziały wroga. Niedługo potem przybyli protosi, którzy obrócili Antigę w pogorzelisko, podobnie jak uczynili to z Chau Sarą i Mar Sarą.

Wielka zdrada

Kolejnym celem ataku Mengska stała się Tarsonis, stolica Konfederacji. Arcturus, ku przerażeniu Kerrigan, nakazał rozmieścić nadajniki psioniczne na tej gęsto zaludnionej i niezainfekowanej planecie. Kiedy masy zergów zalały Tarsonis, Raynor zaczął powątpiewać w zdrowy rozsądek Mengska. Wiedział już, że Arcturus nie cofnie się przed niczym, aby osiągnąć swoje cele.

Tym razem dowódca protoskiej floty, egzekutor Tassadar, próbował ocalić planetę. Postanowił rozmieścić swoje oddziały na jej powierzchni. Mengsk rozkazał Kerrigan zniszczyć wojska protosów. Kerrigan, mimo oporów, wykonała rozkaz i dopilnowała, aby planeta została opanowana przez rój zergów.

Sarah, otoczona przez zergi, oczekiwała na ewakuację. Jednak Mengsk dopuścił się szokującej zdrady, pozostawiając swoją podwładną i jej oddział na pastwę losu. Rozwścieczony Raynor ruszył czym prędzej na Tarsonis, podejmując desperacką próbę uratowania swojej partnerki. Niestety, mimo starań, przybył na miejsce zbyt późno.

Dominium oraz Królowa Ostrzy

Po zniszczeniu Tarsonis i upadku Konfederacji większość terran, którzy przeżyli katastrofę, przeszła na stronę Synów Korhalu, którzy stali się główną organizacją walczącą z inwazją zergów. Gdy coraz większa liczba planet zaczęła prosić Synów Korhalu o pomoc, Mengsk ogłosił, że w celu obrony przed zagrożeniem niezbędne jest proklamowanie nowego rządu, Dominium Terran. Obiecując zwycięstwo nad obcymi, Mengsk mianował się Imperatorem Dominium.

W tym samym czasie Jim Raynor, rozpaczając po stracie Sarah Kerrigan, uświadomił sobie, że się w niej zakochał. Dręczony wspomnieniem śmierci Kerrigan, nawiedzany przez demony przeszłości, wykradł Hyperiona, flagowy okręt Mengska, by szukać sprawiedliwości na własną rękę. Pragnął pomścić śmierć Sarah.

Nie przypuszczał nawet, że spotkał ją los gorszy od śmierci…

Nadświadomość – istota sprawująca kontrolę nad rojem zergów – zainfekowała Kerrigan wirusem hiperewolucyjnym i poddała ją mutacji. Kolejne stadia przyspieszonej ewolucji, przez które przeszła Kerrigan, wyzwoliły w niej niezwykłą siłę oraz całą gamę zdolności psionicznych. W końcu przekształciła się ona w ślepo posłuszną Nadświadomości, niezwykłą istotę zwaną Królową Ostrzy.

Nadświadomości zadano jednak potężny cios. Zeratul, przywódca mrocznych templariuszy, odszczepieńczej kasty protosów, zabił jednego z cerebratów. Szczep zergów, którym dowodził zabity cerebrat, wpadł w amok i zwrócił się przeciwko rojowi. Nadświadomość musiała wyeliminować wszystkich członków oszalałego szczepu.

Zergi nie poniosły jednak ostatecznej klęski. W trakcie walki z cerebratem, Zeratul nawiązał na krótką chwilę telepatyczny kontakt z Nadświadomością. Wystarczyło to, by poznała ona lokalizację ojczystej planety protosów: Aiur. Zergi dokonały inwazji i choć protosi stawiali opór, najeźdźcom udało się ustanowić przyczółek, a Nadświadomość zagnieździła się na powierzchni planety.

Tassadar połączył siły z Jamesem Raynorem, podrywając wycieńczonych protosów do ostatniego ataku na hordy zergów. Niestety – szturm został odparty, a siły wroga jedynie nieznacznie osłabione. Zdesperowany Tassadar zdecydował się postawić wszystko na jedną kartę. Przy pomocy swojego okrętu, Gantrithora, skumulował moce aiurskich protosów i zakazane moce mrocznych templariuszy, a następnie skierował go w Nadświadomość.

Ostatni lot Tassadara zakończył się potężną eksplozją, która zabiła Nadświadomość i zasiała popłoch w szeregach jej poddanych. Dla protosów było to jednak pyrrusowe zwycięstwo, ponieważ wybuch obrócił w ruinę znaczną część ich planety. Ponadto rój nie został całkowicie pokonany. Przebywająca na odległej planecie Char Kerrigan wyczuła, że Nadświadomość została uśmiercona. Wtedy też pojęła, jakie jest jej prawdziwe powołanie. Nastały rządy Królowej Ostrzy.

Nieoczekiwany sojusznik

Dla wszystkich było oczywiste, że nawet pozbawione Nadświadomości zergi bez trudu pokonają pozostałych na Aiur protosów. Jedynym ratunkiem okazała się ewakuacja na macierzystą planetę mrocznych templariuszy – Shakuras – gdzie Zeratul obiecał udzielić schronienia uchodźcom. Wkrótce przybyła tam też Kerrigan, żądając spotkania z matriarchinią mrocznych templariuszy, Raszagal.

Kerrigan przysięgała, że nie jest już bezlitosną morderczynią. Powiedziała też protosom, że kilku cerebratów połączyło się, tworząc nową Nadświadomość. Ostrzegła, że jeżeli ta istota zdąży osiągnąć dojrzałość, przejmie kontrolę nad rojem i samą Kerrigan, na powrót przemieniając ją w dziką i okrutną Królową Ostrzy. Aby temu zapobiec, Kerrigan zaoferowała protosom pomoc w walce z zergami i nową Nadświadomością. Raszagal przystała na ten układ mimo obiekcji Zeratula i innych protosów.

W trakcie realizacji planu protosi zaczęli nabierać coraz większych podejrzeń wobec Kerrigan. Zbyt późno uświadomili sobie, że sojusz, który zawarła z nimi Królowa Ostrzy, był jedynie fortelem – jej prawdziwym celem była eliminacja nowego rywala, chcącego odebrać Królowej Ostrzy władzę nad rojem. Dzięki wsparciu mrocznych templariuszy udało jej się zniszczyć zbuntowanych cerebratów.

Gdy Kerrigan opuściła Shakuras, przerażeni protosi zrozumieli, że muszą doprowadzić całą sprawę do końca. Wsparci mocą starożytnej świątyni xel’naga unicestwili wszystkie zergi na Shakuras. Cena zwycięstwa okazała się jednak wysoka – gigantyczna eksplozja doszczętnie zniszczyła planetę i zmieniła ją w jałową pustynię pokrytą gruzowiskami.

Dyrektoriat Zjednoczonej Ziemi

Terranie z Sektora Koprulu nie wiedzieli, że ich kolonie były stale obserwowane przez Ziemian. Świadomi zagrożenia ze strony wrogich kosmitów, mieszkańcy Ziemi po raz pierwszy w historii zjednoczyli się. Utworzyli nowy, globalny rząd, nazwany Dyrektoriatem Zjednoczonej Ziemi (DZZ). Kiedy kolonie z Sektora Koprulu zaczęły słabnąć, DZZ zdecydował, że to idealny moment na przejęcie władzy nad „dalekimi kuzynami”.

Po kilku miesiącach monitorowania aktywności zergów oraz protosów DZZ nabrał pewności, że zdoła opanować rój. Wcześniej jednak DZZ dowiedział się, że na Char powstała nowa Nadświadomość. Dyrektoriat, pewny swojego zwycięstwa, posłał na Char flotę ekspedycyjną. Jej misja polegała na zniewoleniu młodej Nadświadomości, a następnie wykorzystaniu roju do obalenia Dominium Terran.

Flota DZZ postanowiła użyć planety Braxis jako bazy do dalszych działań i przystąpiła do ataku na stolicę. Miasto jednak stawiło zaciekły opór, w związku z czym oblężenie przeciągnęło się w czasie. Jednocześnie oddziałom DZZ udało się nawiązać kontakt z bojownikami z Konfederackiego Ruchu Oporu. Ich przywódca, Samir Duran, wyjaśnił, że celem organizacji jest obalenie Dominium Terran oraz detronizacja imperatora Mengska. Bojownicy Durana zgodzili się wstąpić w szeregi oddziałów DZZ.

Niedługo później, dzięki Duranowi, DZZ uzyskał dostęp do głównej sieci danych Dominium – przechwycono informacje o uzbrojeniu oraz inne ściśle tajne dane. Następnie siły DZZ skierowały się do Stoczni Dylarskiej, gdzie stacjonowała większość krążowników Dominium. Błyskawiczne uderzenie pozwoliło oddziałom Dyrektoriatu zarekwirować okręty Dominium oraz przymusowo wcielić w swoje szeregi dylarskich obrońców, którzy przeżyli natarcie.

Armada DZZ, teraz jeszcze potężniejsza, poleciała na Korhal IV, główną planetę Dominium. Oddziały Dyrektoriatu po zaciekłych walkach zdobyły Augustgrad, stolicę planety. Ta sytuacja zmusiła imperatora Mengska do pertraktacji z dowództwem floty DZZ.

Siły DZZ otoczyły pozostałości floty Mengska, przygotowując się do aresztowania imperatora. Wtedy nieoczekiwanie pojawił się Jim Raynor na pokładzie Hyperiona – dawnego krążownika Mengska – wraz z niewielką eskadrą protoskich okrętów. Raynor ze złością dał wszystkim do zrozumienia, że uratował Mengska tylko przez wzgląd na wspólną znajomą, która pragnęła, aby dyktator przeżył. Chwilę później Raynor, protosi i Mengsk zniknęli w otchłani kosmosu.

Flota DZZ kontynuowała swoją kampanię – wyruszyła na Char, aby schwytać rozwijającą się Nadświadomość, a następnie użyć jej do przejęcia kontroli nad zergami. Siły Dyrektoriatu przebiły się przez linie obrony zergów, a w chwilę potem specjalnie przeszkoleni sanitariusze zaczęli wtłaczać w organizm Nadświadomości silne neurostymulanty, mające osłabić jej wolę. W tym czasie wyszło na jaw, że Samir Duran jest szpiegiem Kerrigan, ale odkrycie to nie miało większego znaczenia. Dyrektoriat przejął całkowitą kontrolę nad Nadświadomością.

Zniszczenie zakłócacza psionicznego

Dzięki przejęciu kontroli nad Nadświadomością oraz szczepami zergów z Char, Dyrektoriat zyskał znaczącą przewagę nad Kerrigan. Zakłócacz psioniczny uniemożliwił Królowej Ostrzy objęcie kontroli nad szczepami, które nie znalazły się jeszcze w strefie wpływów Nadświadomości. Kerrigan jednak przewidziała to posunięcie i mogła odpowiednio zareagować.

Królowa Ostrzy, przebywająca w swojej fortecy na Tarsonis, postanowiła skontaktować się z Jimem Raynorem. Wiedziała, że nie była obojętna Raynorowi, zanim dołączyła do roju. Choć Jim stracił do niej zaufanie, to jednak gdzieś w głębi duszy darzył ją uczuciem. Kerrigan, rozmawiając ze swoim byłym partnerem, nie podejmowała wielkiego ryzyka. Raynor okazał się idealnym mediatorem dla obu stron: Królowej Ostrzy oraz protosów z Shakuras, którzy mieli w pamięci dawne machinacje Kerrigan. Raynor i protosi zgodzili się negocjować. Przywódczyni zergów poprosiła ich o uwolnienie imperatora Mengska oraz resztek jego floty, okrążonych przez siły DZZ. Raynor uświadomił sobie, jak dużym zagrożeniem byłaby Nadświadomość sterowana przez DZZ. Postanowił odłożyć na bok własną nienawiść do Mengska i przystał na propozycję Kerrigan.

Raynor uratował Mengska, a Kerrigan zapewniła imperatora, że nie zamierza go zabijać, ponieważ wybaczyła mu jego zdradę. Stwierdziła, że zwycięstwo nad Dyrektoriatem jest ważniejsze niż błahe, osobiste niesnaski.

Kerrigan wyjaśniła, że chce użyć nadajników psionicznych Mengska, by przejąć kontrolę nad dodatkowymi siłami zergów. Mogłaby wtedy zniszczyć zakłócacz psioniczny, a to dałoby jej wreszcie możliwość podjęcia walki z flotą Dyrektoriatu. W zamian za użyczenie nadajników Kerrigan obiecała pomóc Mengskowi w wyzwoleniu Korhalu spod okupacji DZZ. Mengsk, rzecz jasna, mógł odmówić, ale zdawał sobie sprawę, że wtedy do końca życia pozostanie więźniem Kerrigan.

Mengsk nie miał wyjścia, zresztą nęciła go perspektywa odzyskania Korhalu. Zdecydował się więc użyczyć Kerrigan swoich nadajników. Królowa Ostrzy zniszczyła zakłócacz psioniczny na Braxis i zrealizowała swój plan.

Kerrigan przejęła kontrolę nad jeszcze większą liczbą zergów oraz zgromadziła dostateczną ilość środków, aby, wraz z niedowierzającymi jej sojusznikami, przeprowadzić ofensywę na Korhal. Siły DZZ okupujące Korhal zostały zmiażdżone, a uradowany Mengsk odzyskał władzę nad planetą. Po raz kolejny mianował się Imperatorem Dominium i założył kwaterę główną w Augustgradzie.

Zerwane przymierze

Kerrigan posłała na terrańskie obozy chmary zergów, a Mengsk potępił jej zdradę. Królowa Ostrzy odpowiedziała wówczas, że jej działania są jedynie sprawiedliwą zemstą – przypomniała mu cierpienia, których doznała, gdy zdradził ją na Tarsonis. Władczyni zergów postanowiła darować Arcturusowi życie. Chciała, aby Mengsk widział, jak sięga po władzę całkowitą, a także by miał świadomość tego, że to on pomógł jej przemienić się w śmiercionośną Królową Ostrzy.

Raynor stanął do walki, ale wiedział, że jest skazany na porażkę. Uciekając z Korhalu, obiecał Kerrigan, że kiedyś zapłaci ona za zgładzenie tak wielu ludzi. Poprzysiągł, że pewnego dnia ją zabije.

Uwolnienie Raszagal

Kerrigan z determinacją dążyła do zniszczenia sił Dyrektoriatu oraz kontrolowanej przez niego Nadświadomości. W tym celu udała się na Shakuras, a następnie porwała Raszagal, matriarchinię mrocznych templariuszy.

Pojmana przywódczyni protosów stała się dla Kerrigan kartą przetargową i umożliwiła jej stawianie własnych warunków. Jedynie Zeratul oraz jego wojownicy potrafiliby zniszczyć Nadświadomość oraz cerebratów, więc Królowa Ostrzy zaproponowała im następujący układ: jeżeli mroczni templariusze zabiją jej zbuntowanych pobratymców, pozwoli wrócić Raszagal na Shakuras.

Zeratul nie chciał przystać na tę propozycję, ale Raszagal nakłaniała go, by dla dobra wszystkich protosów spełnił żądania Kerrigan. Zeratul w końcu przychylił się do prośby Raszagal. Mroczni templariusze podjęli szturm na pozycje DZZ na Char. Udało im się zgładzić Nadświadomość oraz podległych jej cerebratów. W rezultacie Kerrigan ponownie przejęła kontrolę nad wszystkimi zergami z Sektora Koprulu.

Po zakończeniu misji Kerrigan spytała Raszagal, czy chce wrócić do swojego ludu. Matriarchini odpowiedziała wtedy, że jej jedynym pragnieniem jest służenie Królowej Ostrzy. Zeratul pojął wówczas, że Raszagal była od dłuższego czasu zniewolona przez Kerrigan, która zmąciła jej umysł.

Zdziesiątkowana flota Dyrektoriatu uciekła z Char. Zeratul wraz z innymi templariuszami przekradł się przez linie obrony Kerrigan, a następnie wyzwolił matriarchinię ze szponów królowej zergów. Nie wiedział jeszcze, że zniewolenie Raszagal jest nieodwracalne.

Zeratul nie był w stanie uciec z Raszagal, ponieważ zergi Kerrigan otoczyły jego bazę i przypuściły atak. Zeratul nie chciał dopuścić, aby jego przywódczyni ponownie wpadła w ręce Królowej Ostrzy. Przeklinając Kerrigan, zadał matriarchini śmiertelny cios. Przed śmiercią Raszagal podziękowała mu za wyzwolenie spod wpływu Kerrigan.

Zeratul, przytłoczony rozpaczą i poczuciem winy, poprzysiągł pomścić śmierć matriarchini.

Potężni mocodawcy

Po opuszczeniu Char Zeratul, wraz z mrocznymi templariuszami, udał się na leżący w pobliżu niezbadany księżyc, aby sprawdzić wykryte tam protoskie sygnatury energetyczne. Na miejscu znaleźli komory hibernacyjne, w których umieszczono ciała protosów i zergów. Po dokładniejszych oględzinach wyszło na jaw, że Samir Duran przeprowadzał tam straszliwe eksperymenty genetyczne. Podjął się próby stworzenia hybrydy z połączonego DNA protosów i zergów.

Jednak najbardziej przerażające było to, że Duran zdołał zrealizować swój zamiar.

Duran, niewzruszony oburzeniem Zeratula, wyjaśnił, że działa na zlecenie mocodawców, którzy są znacznie potężniejsi niż Kerrigan. Dodał, że stworzenie hybryd jest ostatnim etapem cyklu, który właśnie dobiega końca. Stwierdził też, że dojrzewające hybrydy, znajdujące się na tysiącach planet, w niedługim czasie przebudzą się i na zawsze zmienią oblicze wszechświata.

Kerrigan – droga do władzy

Kerrigan stała przed poważnym zagrożeniem. Duran niespodziewanie zniknął, a platforma orbitalna, z której Królowa Ostrzy rządziła na Char, została zaatakowana, podczas gdy większość jej wojsk wciąż znajdowała się na powierzchni planety. Arcturus Mengsk zebrał nową flotę. W tym samym czasie zjawiła się armada protoskich okrętów, która za pomocą skoku nadprzestrzennego przeniosła się z Shakuras. Do walki stanął również Dyrektoriat, zamierzający zniszczyć kobietę, która tak go upokorzyła.

Mimo to Królowa Ostrzy udowodniła, że jest najpotężniejszą postacią w tej rozgrywce. Pokazała swoim oponentom, jak ogromnie niszczycielski potencjał posiada. Mengsk w obliczu zbliżającej się klęski wycofał się z walki jako pierwszy. Odchodząc, przestrzegł Kerrigan, żeby miała się na baczności i obiecał jej, że wykorzysta pierwszą dogodną okazję, aby na nią uderzyć.

Wojska protosów z Aiur również nie odleciały bez słowa pożegnania. Oznajmili, że nigdy nie zapomną śmierci Raszagal. Oni także obiecali Kerrigan, że będą czekać na jej potknięcie.

W końcu stało się jasne, że flota DZZ nie ma szans na pokonanie Kerrigan, dysponującej taką potęgą. Kerrigan postanowiła zabawić się Ziemianami. Pozwoliła okrętom Dyrektoriatu uciec w kierunku Ziemi, po czym posłała za nimi swoje oddziały.

Wkrótce rój dogonił flotę DZZ i doszczętnie ją zniszczył. Żaden ze statków Dyrektoriatu nie doleciał na Ziemię, aby zdać relację z wydarzeń, które miały miejsce w Sektorze Koprulu.

WOJNA SZCZEPÓW

Królowa Ostrzy, mimo odniesionego zwycięstwa, nie spoczęła na laurach. Z planety Char nieustannie dogląda roju. Wojna szczepów pokazała, jak wielką potęgą zawiaduje Kerrigan: jej rój stał się najgroźniejszą siłą w Sektorze Koprulu. Jednak przez cztery ostatnie lata rój jakby zamarł; po okresie bezlitosnej ekspansji nastała złowieszcza cisza.

To, co Kerrigan robiła przez te lata, pozostaje jedynie obiektem domysłów. Żadna z ekspedycji wywiadowczych wysłanych na planety okupowane przez zergi nie powróciła, aby zdać raport. Wiele osób twierdzi, że zergi szykują się do kolejnej ofensywy: rosną w siłę i mutują nowe jednostki. Inni natomiast uważają, że Kerrigan wstrzymuje się z atakiem, ponieważ tlą się w niej jeszcze resztki człowieczeństwa. Jednakże ci, którzy na własnej skórze przekonali się o straszliwym gniewie Królowej Ostrzy przeczuwają, że są to jedynie pobożne życzenia.

Protosi z Aiur próbują odzyskać siły po utracie ojczystej planety. Jednocześnie starają się połączyć z mrocznymi templariuszami z Shakuras, aby na powrót zjednoczyć społeczeństwo. Jest to trudny czas dla obu stron i niejednokrotnie trzeba było przywoływać imię Raszagal, aby utrzymać pokój. Współpraca z mrocznymi templariuszami i wykorzystanie technologii rasy xel’naga przyczyniły się do rozwoju w wielu dziedzinach, a tym samym pozwoliło na lepsze przygotowanie się do kolejnego etapu wojny z zergami.

Myśli o Raszagal dręczą Zeratula. Spotkanie z Samirem Duranem i to, czego się wtedy dowiedział, wycisnęły na nim głębokie piętno. Zrozpaczony Zeratul na lata usunął się w cień, trawiony poczuciem winy. Do powrotu z wygnania, na które sam się skazał, nakłonił go dopiero pewien dzielny terrański archeolog, potrzebujący jego pomocy. W późniejszym czasie Zeratul natrafił na ślad czegoś, co może mieć związek z cywilizacją xel’naga, czyli stwórcami zarówno zergów, jak i protosów. Poszukuje dodatkowych wskazówek, które pomogłyby mu rozwikłać zagadkę tego starożytnego ludu.

Arcturus Mengsk wrócił ze swoimi oddziałami na Korhal, aby się przegrupować. Pierwszym jego krokiem była odbudowa Dominium. Imperator cały czas marzy o zemście na Kerrigan. W międzyczasie Dominium przejęło kontrolę nad większością dawnych konfederackich planet i po raz kolejny sięgnęło po tytuł najpotężniejszej terrańskiej frakcji.

Niemal cała flota ekspedycyjna DZZ została rozbita w czasie wojny szczepów. Ocalało jedynie kilka niewielkich, odizolowanych od siebie grup, które pozaszywały się gdzieś w Sektorze Koprulu.

Jim Raynor objął dowództwo nad organizacją bojowników, zwaną Rekieterami Raynora. Jej celem jest walka z rosnącym w siłę Dominium. Wieloletnie zmagania okazały się jednak nierównym bojem. Arcturus Mengsk sięgnął po media i propagandę, swoją najpotężniejszą broń, by zmarginalizować dokonania Raynora. Jim zaczął tracić nadzieję – pogrążył się w pijaństwie, nękany przez widma przeszłości.

Ci, którzy go znają, mówią, że Raynor jest zdeterminowany, by zabić Kerrigan…

…ale jednocześnie za nią tęskni.

Za treść komentarzy administracja nie odpowiada. W przypadku naruszenia prawa, wszelkie zgromadzone dane o osobie łamiącej prawo, zostaną przekazane odpowiednim władzom. Kopiowanie grafiki oraz rozwiązań technologicznych zastosowanych na witrynie surowo wzbronione. Gry MMORPG | Gry MMO | Gry przeglądarkowe

Copyright by Starcraft2.com.pl